Labyrinth

• คุณสะพายย่าม say no to plastic bags แต่อีกมือก็หิ้วถุงจากห้างเป็นกอบเป็นกำ
• คุณบอกว่าคุณมีศีล 227 ข้อ แต่คุณก็ยังละเมิดลิขสิทธิ์ซอฟต์แวร์ ซื้อแผ่นก๊อบปี้ โหลดเอ็มพีสาม
• คุณต่อต้านการเปิดบ่อนเพราะเมืองไทยเป็นเมืองพุทธ แต่ไม่มีปัญหากับการที่สุราเมรัย(ซึ่งผิดศีล 5)หาซื้อได้ทุกหัวมุมตึก
• คุณต่อต้านหวยออนไลน์ เพราะคุณกลัวชาวบ้านจะหลงผิด แต่คุณก็ไม่ปฏิเสธเงินอุดหนุนต่าง ๆ จากสลากกินแบ่งรัฐบาล
• คุณบอกว่าศีลธรรมเยาวชนกำลังเสื่อมทราม แต่ก็ชื่นชมหน้าหนึ่งไทยรัฐฉบับวันอาทิตย์
• คุณรังเกียจการประจบ สอพลอ และความไม่ยุติธรรมในที่ทำงาน แต่ไม่รังเกียจถ้าจะมีใคร “ฝาก” คุณเข้าองค์กรใหญ่
• คุณสอนลูกให้เป็นคนดีของสังคม ซื่อสัตย์ รักความถูกต้อง แล้วคุณก็จ่ายสินบนส่งลูกเรียน (แล้วก็เรียกมันว่า “แป๊ะเจี๊ยะ” หรือ “ค่าบำรุงการศึกษา” ด้วยความละอายที่ยังหลงเหลืออยู่)
• คุณบอกว่าคุณเกลียดการทุจริต คอรัปชั่น ของ “นักการเมืองเลว ๆ” ที่ “ทำให้ประเทศชาติไม่เจริญ” แต่คุณก็ยัดแบงค์ร้อยเวลาโดนโบกทุกทีเหมือนกัน

คุณมีข้อแก้ตัวแปดหมื่นสี่พันสำหรับความเสแสร้ง พฤติกรรมมือถือสากปากถือศีล เช่น “เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม” หรือ “ใคร ๆ ก็ทำกัน ทำไงได้”

แต่นี่แหละ คือบันทึกเล็ก ๆ ของภาพของสังคมที่เราอยู่ ในช่วงเวลาที่เราอยู่ ในยุคที่คำว่า “คนดี” ถูกโปรยหว่านอย่างพร่ำเพรื่อยิ่งกว่าใบปลิวเงินกู้นอกระบบ จนหมดสิ้นมูลค่าใด ๆ ในยุคที่กระแส ชาตินิยม ซาบซึ้งนิยม อันเพ้อเจ้อและกลวงโบ๋ กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนพูดกรอกหูกันอย่างไร้สติจนหาแก่นสารไม่ได้

เซอร์ ฟรานซิส บาคอน เคยกล่าวไว้ว่า สิ่งที่แย่กว่าคนเลว คือคนเลวที่พยายามแสดงตัวว่าเป็นนักบุญ